De tijd lijkt stil te staan in Oostenrijk. Het interieur van ons vakantiehuisje is nauwelijks veranderd sinds ik er als kind kwam. De meubels, de gordijnen zijn nog steeds hetzelfde, in nog precies dezelfde kleuren. Er is niets vervangen omdat het uit de mode zou zijn geraakt. Alles is bij het oude gebleven omdat het nog steeds meegaat. Die vanzelfsprekende zuinigheid voelt vandaag bijna als een vorm van rijkdom. Mijn kinderen vinden het soms oubollig. Ze vervelen zich af en toe, precies zoals ik vroeger deed. Door hun ogen beleef ik dezelfde vakantieplek opnieuw. De tijd lijkt zich te herhalen.